Jan Beerling Dwarslog

Fotoboek 'StarringU!' is nog steeds bij mij te bestellen

2012-01-04T13:05:00.000+01:00

Het boek aangeboden aan prinses Margriet. Zie hier op RTV-Oost: http://www.rtvoost.nl/nieuws/default.aspx?cat=1&nid=138184

Het fotoboek ‘StarringU!’ is uit waarin mijn gelijknamige fotoserie is gebundeld. ‘StarringU!’ is een portrettenserie van mensen met een handicap tijdens hun revalidatie. Ik heb ze in een geïmproviseerde studio in revalidatiecentrum het Roessingh in Enschede gefotografeerd als fotomodel met elementen uit hun persoonlijke leven van buiten het revalidatiecentrum. De serie maakte ik vanuit mijn rolstoel tijdens mijn eigen revalidatie na een ongeluk. Het boek telt 24 pagina’s full-colour in het formaat 28 x 21 cm. (Ongeveer A4) Ik geef het fotoboek uit in eigen beheer en het is rechtstreeks bij mij te bestellen. Scroll naar beneden voor foto's uit de inhoud.

Omslag 'StarringU!'

'StarringU!' bestellen

Omdat ik het fotoboek in eigen beheer uitgeef, is het rechtstreeks bij mij te bestellen. Het boek is full-colour in het formaat 28 x 21 cm. (A4) en telt 24 pagina's.. Bedrijven, organisaties of instellingen kunnen ook hun logo in het boek laten opnemen om het te gebruiken als bv relatiegeschenk.

Prijs: € 39,95 (+ verzendkosten € 2,50)

Om te bestellen of voor meer informatie, stuur een e-mail naar: info@janbeerling.nl

Foto's uit 'StarringU!'

2012-01-04T12:59:00.000+01:00

Ervaring met Reflux? Genoeg tips voorlopig

2011-11-15T10:33:00.001+01:00

Iedereen bedankt voor de vele tips die nog steeds binnenkomen, de meeste per mail trouwens. Dat had ik niet verwacht. Helaas beginnen de tips zich nu te dubbelen en zitten er niet meer echt nieuwe bij. Ben zelf begonnen met D Manose en eens kijken of dit helpt. Heb verder tips gehad over de bekende Cranberies maar dat helpt bij mij niet. homeopatische medicijnen en adressen van homeopathen. Ook kefir zat een paar keer bij. Ik hoop dat die D Manose werkt. Anders ga ik de tips van de tipgevers proberen en laat ik de resultaten weten.

Dringende oproep: tips over mijn blaasontsteking

2011-11-06T18:13:00.000+01:00

Foto © Jan Beerling

Column - Auw, auw en nog eens auw! Ik heb weer eens een blaasontsteking. De zoveelste. Ik ben de tel kwijtgeraakt. Bij mensen met een dwarslaesie komen blaasontstekingen helaas vaker voor dan bij anderen. Bij mij wel erg vaak. Ik heb dan een bacterie in mijn blaas die daar niet hoort. Meestal was dat de Klebsiella Pneumoniae. Minuscule kleine beestjes eigenlijk, die zich in mijn blaas gaan vermeerderen. Meestal merkte ik daar niet zoveel van. Achteraf kan ik wel wat lichte kramp en gevoel verklaren. Maar dat was altijd zo vaag dat ik het amper merkte. Pas wanneer ik het echt niet meer vertrouwde liet ik een urinetest doen en dan bleek het ook altijd wel raak te zijn. Antibiotica en dan kon ik er weer een tijdje tegen. De afgelopen tijd werd het wat heftiger. Een paar weken geleden kreeg ik behoorlijke pijn in de blaasstreek en flinke krampen. De urinetest wees dit keer een andere bacterie als boosdoener aan: de Serratia Marcescens. Uit dezelfde familie, geloof ik, maar toch een stuk gemener. Ik had er tenminste veel meer last van dan van die andere. De antibiotica joeg hem weer weg maar anderhalve week later heb ik hem al weer. Inclusief alle pijn en krampen. En die zijn behoorlijk. Écht niet leuk meer. Met mijn uroloog kom ik niet veel verder. Ook anderen zien niet direct een structurelere oplossing. Vanwege mijn dwarslaesie katheteriseer ik, maar hygiëniser kan ik het langzamerhand niet meer doen. Ook via internet kom ik momenteel niet zo heel erg veel verder. Daarom op deze plek een dringende oproep. Heb je een tip over hoe ik aan deze bacteriën kom en hoe ik dat kan voorkomen, of over iets dat hoe dan ook hiermee te maken heeft, mail mij s.v.p. Ik ben je heel erg dankbaar en de gouden tip krijgt een etentje van mij. (Ps voorlopig even genoeg tips gekregen. Zie bovenstaand stukje)

Help! Ik voel!

2011-10-08T21:40:00.000+02:00

Foto © Jan Beerling

Column - ‘Heb je nog gevoel in je benen?’ wordt me wel eens gevraagd. Eigenlijk bedoelen mensen dan of ik mijn benen nog kan bewegen. Want je hebt gevoel; ik voel dat ik mijn been aanraak, of ik voel dat ik met mijn voet ergens tegen aan sta, of ik voel onder de douche koud of warm water. Spierkracht; spieren die het dóen. En coördinatie. Dat is dat ik die spier bewust kan gebruiken. Functie noemen ze dat in de revalitaria. En ik heb dat allemaal. Alleen in verschillende mate. Mijn lichaam is compleet door midden gedeeld door mijn dwarslaesie. Rechts mijn goede kant. Links minder coördinatie en spierkracht. Ook mijn gevoel is links anders dan rechts. Soms lijk ik links meer te voelen, maar ook anders. Wanneer ik mijn buik links aanraak, lijkt het eerst op pijn. Zo vertaalt mijn lichaam dat blijkbaar. Ik heb een incomplete dwarslaesie en dan weet niemand het meer. Er is van alles mogelijk, maar misschien gebeurt er ook niks. Wie niet waagt, die niet wint. Dus ik waag en train en ik heb in ieder geval wat gewonnen. Maar voelen werkt ook verwarrend. Soms weet ik gewoon niet wat ik voel. Heb ik een pijntje en is er iets aan de hand? Of is het een spiertrekking die ik voel. Voel ik nu aandrang en moet ik naar de wc? Of is het weer eens het gespannen staan van mijn lange spieren die ook door de lies lopen. Duurt vaak een dag en dat voelt écht kut. Gelukkig voel ik ook prettige dingen en kan ik een vrouw weer aardig blij maken. Maar dit weekend was mijn gevoel behoorlijk op hol geslagen. De intensieve Lokomat looprobot training die ik momenteel doe, zal er ook oorzaak van zijn. Spierpijn denk ik dan. Maar soms weet ik het gewoon niet meer en denk ik: help! Ik voel!

De allerbeste!

2011-09-20T13:42:00.001+02:00

Schilder: Frans van den Heuvel, digitale beeldbewerking: Ger Loeffen
Download de poster hier

Column - ‘Geachte Mark, het kan de ááállerbeste overkomen!!’ Sterke en helaas, o zo ware woorden op de prachtige poster die Terug Naar de Bossen maandag als Nationaal Geschenk presenteerde. Een schilderij met Rutte als gehandicapte in elektrische rolstoel met Wilders als verzorger. Moet Rutte niet aan denken natuurlijk. Dat kan niet want dat overkomt alleen anderen. Dat dacht ik ook ooit. Tot ik er in de nacht van 17 augustus 2006 helaas achter kwam dat het mij ook kan overkomen. Eén misstap op de trap tijdens het toiletbezoek dat ik iedere nacht moest. Zomaar ineens een dwarslaesie. Zomaar ineens in een rolstoel. Zomaar ineens kon ik niet meer blijven wonen waar ik toen plezierig woonde. Uiteindelijk zelf een huis gevonden dat is aangepast. Ik heb er zelfs een fotostudio waar ik aan mijn werk kan blijven. Dankzij PGB kan ik de zorg die ik nodig heb zelf inkopen en plooien rondom mijn leven en afstemmen op mijn werk en activiteiten. Bovendien een stuk goedkoper dan via een thuiszorgorganisatie die dat al helemaal niet kan en veel overheadkosten heeft. Nou Mark, laat ik je vertellen dat jij als minister president in een rolstoel best nog uit de voeten kunt. Kijk maar naar de Duitse minister Schauble. Die gaat ook nog over financiën. Beste Mark, ik wens je geen rolstoel toe. Maar zeker wel die ervaring. Want hoe zou jij jouw eigen zorg geregeld willen hebben? ‘s ochtends maar wachten tot jij aan de beurt bent bij de thuiszorg? ‘Beste Ministerraad, ik kom iets later. De zuster is er nog niet.’ Is dat wat jij wilt? Je gunt het namelijk ons wel. En het is niet eens goedkoper als je het PGB afschaft. Dat rekende het CPB al uit. Jouw maatregel schopt ons letterlijk uit de actieve maatschappij. Ik zou je graag in mijn positie zien. Kijken of je dan nog de allerbeste bent.

Brief Staatssecretaris omtrent PGB plannen

2011-09-15T16:47:00.000+02:00

Brief staatssecretaris

De brief die staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten voor Prinsjesdag aan de Tweede Kamer zou sturen, is vervroegd verschenen. Via onderstaande link is de brief te downloaden. Per Saldo, de organisatie van PGB-budgethouders, bestudeert de inhoud en komt zo snel mogelijk met een eerste reactie.

Download de brief van de staatssecretaris in Word via deze link: brief staatssecretaris

Strontlucht

2011-09-01T13:02:00.000+02:00

Foto © Jan Beerling

Column - Shit! Wat een strontlucht! Koeiestront, mest, gier. Ik weet het niet precies maar iets uit die buurt van het geurspectrum is het zeker. Met mijn handbike ben ik overgestoken naar het straatje tegenover mijn huis. Via een netwerk van fietspaden, smalle straatjes en fietsstraten, waar je als fietser een streepje voor hebt op auto’s, kom ik dan in het centrum uit. Het eerste stukje voert langs een park. Voormalige gifwijk die afgegraven is en niet bebouwd mag worden. Kinderen spelen er nu in het gras, wijkbewoners houden er buurtfeesten. Met zon ziet het er leuk uit. Al eerder rook ik die vreselijke geur, geen idee waar vandaan. Uit het riool? Toch ben ik blij dat ik het ruik, want dat is vrij nieuw voor mij. In de jaren voor mijn ongeluk ben ik eerst minder tot later helemaal niets meer gaan ruiken. Ik kon eten aanbakken zonder dat ik het rook. Dat is niet leuk. In de periode dat ik vanuit de revalitaria in de weekeinden thuis kwam, ontdekte ik plotseling dat ik weer rook. Een vriendin omhelste mij bij de begroeting en ik rook haar haar. Heerlijk! Ik kon het haast niet geloven. Ik hield haar nog even vast en trok haar dichterbij. Ze lachte verbaasd terwijl ik het haar uitlegde. Ik begroef mijn gezicht in haar weelderige bos rood haar en rook nog eens goed. ‘Wat ruikt je haar lekker.’ Een tijdje hield ik haar bij iedere begroeting altijd net iets langer vast. Nu ben ik al weer wat meer gewend aan dat ik weer ruik. Bij het koffiezetten ruik ik vaak even aan de koffiebus. Christopher Reeve (Superman) schreef in zijn boek over zijn dwarslaesie ook over het toegenomen reukvermogen bij mensen met een neurologische aandoening. Ieder nadeel heb zijn voordeel. Hoewel ik liever níet ruik zónder dwarslaesie. Maar voorlopig ben ik zelfs blij met het ruiken van strontlucht.

Zeilen

2011-08-15T21:50:00.001+02:00

Foto: Jan Dijkema uit mijn serie 'Starring U!' © Jan Beerling

Handbewogen wielstoelen zijn krengen en eigenlijk niet meer van deze tijd. Ik beweeg graag want dat geeft een fijn gevoel en is nog gezond ook. Op materiaalgebied is er wel veel veranderd bij wielstoelen. Hout en rotan zijn vervangen door staal, aluminium en zelfs carbon. Daar is dan meteen de vooruitgang blijven steken. De manier waarop je jezelf in zo’n zeepkist moet voortduwen is nog exact dezelfde als de holenmens deed kort nadat ie het wiel had uitgevonden. Die ging vooruit door gewoon met zijn handen aan datzelfde wiel te draaien waarop hij reed. Als de primitieveling geluk had kon hij zich met boomstamkar en al, van een duin storten. De diepte tegemoet, geholpen door de zwaartekracht. Hij kon alleen maar afremmen door met zijn handen die draaiende wielen proberen tegen te houden. Maar mensen zijn vernuftig. We vonden remmen uit, pedalen, tandwielen, kettingen, versnellingen en ga zo maar door. De fiets is het beste voorbeeld van hoe we met slimme en lichte techniek een snel en wendbaar voertuig hebben gemaakt. Wielstoelen moeten het nog steeds zonder die techniek doen. Wel kan ik een handbike aan mijn stoel koppelen waarmee ik met armkracht zo snel als een fiets kan. Maar als ik met mijn wielstoel zelf tegen een helling op moet heb ik niks aan boord om mij te helpen. Geen andere overbrenging dan met mijn handen aan die wielen sjorren. Ook het remmen gaat nog net zo als die holenmens deed. De wielen vastpakken en afremmen. Wielstoelrijden lijkt ook een beetje op zeilen. Bij een helling flink laveren om omhoog te komen of om niet naar beneden te gieren en een doodssmak te maken. Als je even stilstaat, altijd één hand aan het wiel want anders beweeg je. Zeilers leren dat al tijdens hun eerste les. Altijd één hand voor jezelf en één hand voor het schip.

Staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten moet weg

2011-07-21T16:49:00.004+02:00

Via Per Saldo zijn er inzake het PGB vragen gesteld aan de staatssecretaris van VWS. Dit is het antwoord dat ik vandaag binnenkreeg. Het antwoord is erg tegenstrijdig en naar mijn mening volstrekt onbevredigend. Enerzijds beweert de staats dat de zorg in nature tegenwoordig zorg verleend die vijftien jaar geleden, bij de invoering van het PGB, nog niet verleend werd. Anderzijds zegt zij dat PGB budgethouders vaak innovatieve en goedkope oplossingen hebben gevonden die momenteel bij zorg in natura niet beschikbaar zijn. Daarover gaat ze dan nog in gesprek met zorgkantoren, gemeenten en Per Saldo.

Vooral dat laatste maakt de volstrekte waanzin duidelijk van haar plan om het PGB af te schaffen. Zij zegt zelf dat het goed functioneert en zelfs goedkoper kan zijn dan zorg in natura. Dat hebben PGB gebruikers dus zelf vanuit hun eigen regie voor elkaar gebokst. Dat mag dus niet van haar en daar worden PGB budgethouders nu voor afgestraft.

Deze brief maakt mijn gevoelens van kwaadheid alleen maar groter. Deze staats heeft ze niet allemaal op een rijtje. Ze weet niet waar ze het over heeft. Zij schaft een regeling af en weet niet wat ze daarvoor in de plaats moet stellen. Derhalve deugdt ze niet voor haar werk. Ze is niet voor haar taak berekend en moet snel mogelijk weg. Voordat ze nog meer van deze ernstige schade aanricht.

Onderstaand de brief.

Video van vakantie in aangepast appartement

2011-07-14T16:07:00.000+02:00

De video van mijn vakantie in het aangepaste appartement in het Eifelgebied is klaar en nu te zien. Gemaakt door BMTV uit Hengelo. Zie voor het verslag met link mijn bericht van 7 juli, iets naar beneden scrollen.

Geneesmiddel tegen kanker bevordert herstel dwarslaesie

2011-07-10T17:07:00.000+02:00

Taxol, een geneesmiddel tegen kanker, bevordert op twee manieren het herstel van zenuwcellen na een dwarslaesie. Dat concluderen onderzoekers van onder andere de Universiteit Utrecht. De onderzoeksresultaten verschenen onlangs in het tijdschrift Science. Casper Hoogenraad, hoogleraar celbiologie aan de Universiteit Utrecht en leider van het Nederlandse deel van het onderzoek, kreeg dinsdag tevens een vici-subsidie van 1,5 miljoen euro toegekend van NWO.

Na een dwarslaesie belemmeren een aantal factoren het herstel van zenuwcellen
Een belangrijke factor is het instabiel raken van het skelet van de cel (cytoskelet). De microtubuli, kleine eiwitbuizen die het skelet van de cellen vormen, in de beschadigde zenuwcel, zijn na een dwarslaesie volledig door de war geraakt. Dit blokkeert een gestructureerde groei van de cel. Daarnaast ontstaat er na een dwarslaesie littekenweefsel op de plek van verloren weefsel. Dit creëert een barrière voor het kweken van nieuwe zenuwcellen. De onderzoekers tonen nu aan dat Taxol, een geneesmiddel tegen kanker, beide effecten bij ratten vermindert. Na slechts een paar weken vertoonden de dieren een significante verbetering in hun bewegingen.

Voordelen
“Het voordeel van Taxol is dat het een reeds goedgekeurd geneesmiddel is en dat er al veel bekend over de interacties met het menselijk lichaam”, vertelt prof. dr. Casper Hoogenraad. “Bovendien kan Taxol bij de behandeling van ruggenmergletsel rechtstreeks worden toegepast op de plek van de schade en in een lagere dosis dan bij de bestaande kankertherapie. Dit kan de bijwerkingen verminderen. Er moet nog veel onderzoek gedaan worden, maar dit zijn al veelbelovende resultaten.”

(Overgenomen van Gezondheidskrant.nl en Dwarsleet)

Weer op vakantie

2011-07-07T13:28:00.001+02:00

Veel te snel was het al weer voorbij. Mijn vakantie van zes dagen lang. Voor het eerst weer eens echt op vakantie geweest sinds mijn ongeluk in 2006. In 2009 was ik al een keer een lang weekend naar Antwerpen geweest. Dat is zo. In een hotel met een rolstoel geschikte kamer. Maar dit keer was het toch iets anders. Met z’n vieren naar een aangepast appartement in de Duitse Eifel. Het begon allemaal met een oproep op een website. Een Nederlands stel zocht iemand met een handicap om hun net gereedgekomen aangepaste vakantie appartement in de Eifel te testen. Gratis, ook nog. Natuurlijk wil ik en liet dat meteen in een mail weten. Antwoord kwam snel en ook foto’s. Het zag er goed uit. Na wat heen en weer mailen had ik een periode afgesproken en gezelschap geregeld. Het is natuurlijk leuker met vrienden te gaan en ik moest mijn verzorging geregeld hebben. Alles lukte. Het huis zou beschikken over een aangepaste keuken en een aangepaste badkamer, inclusief toilet. En er was een hoog- laagbed. Bij aankomst bleek alles er ook te zijn. En het werkte allemaal. Wel waren er nog kleine veranderingen nodig. Gelukkig want anders was ik als tester overbodig. Het was heerlijk om weer eens ‘gewoon’ vakantie te vieren. Met vrienden in een huisje, zoals ik vroeger ook wel deed. Ik had mijn handbike meegenomen waardoor ik zelfstandig meekon op een wandeling over een verhard weggetje, over de heuvels naar een naburig dorp. Het vierpersoons appartement is beneden van een klein complex en goed uitgerust met allerlei apparatuur om het verblijf te veraangenamen. Wie geïnteresseerd is kan boeken via: Eifelappartement

Ik denk dat ik hier wel terug zal komen. Graag wil ik nu nog naar Berlijn en dan ook het liefst in een appartement. Aangepast natuurlijk. Ik ben al aan het zoeken maar tips zijn welkom.

Sorry

2011-07-01T15:36:00.000+02:00

Eerder gepubliceerd op 20-01-2009

Ongewild heb ik afgelopen zaterdag een mevrouw een beetje beledigd. Met mijn handbike haalde ik etenswaren in de binnenstad. Lekker overdekt zodat ik mijn handbike kan stallen als ik de winkel in ga. En ik kan op mijn gemak mijn handschoenen aantrekken voordat ik weer vertrek. De ketting van mijn handbike loopt er de laatste tijd wel eens af. Vooral wanneer ik mijn bike wat heen en weer draai om in een goede wegrij positie te komen. Het kreng is al twee keer gerepareerd maar blijft het doen. Zaterdag gebeurde het midden in het winkelcentrum. Daar zat ik. Tas met boodschappen op schoot en de ketting helemaal klem. Ik prutste met de pedalen heen en weer om de ketting weer vlot te trekken. Dat lukte van geen kant en ik keek om mij heen naar iemand die zijn vingers voor mij smerig wilde maken. De vorige keer waren dat drie jonge meiden waarvan ik er eentje mijn handschoenen leende om haar vingers te sparen. Een hulpvaardige fietser kon het een keer niks schelen dat zijn vingers zwart werden. ‘Wil hij niet starten?’, vroeg een vrouw die zwaar op haar boodschappenkarretje leunend mijn richting uit kwam. Ik vertelde van mijn ketting maar kon het niet over mijn hart krijgen haar vingers te leen te vragen. Dat wilde ik haar besparen. Een jonge knaap die net voorbij kwam sprak ik aan. Hij prutste wat en snelde daarna met zwarte vingers naar zijn knappe vriendin verderop die hem kwijt was. De mevrouw vertrok mopperend dat vrouwen ook verstand van techniek hebben. Dat weet ik wel. Heel lang geleden had ik eens een vriendin die dingen onder de motorkap van haar auto deed die ik niet snapte. Met haar lange blonde haren en hoge hakken had zij zeker geen technische uitstraling. Maar die mevrouw ook niet. Vooroordeel? Ja, misschien wel. Sorry mevrouw.

Terminator-kabinet dendert door!

2011-06-11T21:25:00.002+02:00

Donderdag was er een spoeddebat in de Tweede Kamer over de voorgenomen afschaffing van het PGB. Rob en Iemke Hansen van het Enschedese PGB-bureau Uw Budget en zelf gehandicapt en PGB-gebruikers, waren er bij. Hier hun verslag:

'Teleurstellend debat 9 juni 2011

Rob en Iemke Hansen waren afgelopen donderdag samen met 2 zorgverleners aanwezig bij het spoeddebat met de Minister President Mark Rutte. Het was een zeer grote teleurstelling achteraf. Voorafgaand aan het debat hadden we nog een gesprek met Tamara Venrooij (VVD). Dit gesprek heeft niet veel opgebracht. Het enige wat zij aangaf was dat het goed was gesprekken met ons en soortgelijke situaties te bespreken. Echter bleef haar standpunt dat het PGB zo niet verder kon en ze geen andere keuze had.

Ook hadden we een gesprek met Linda Voortman (Groen Links) en Renske Leijten (SP). Het was duidelijk dat zij van de plannen niks moesten en wilde weten. Het PGB is een goed instrument en terugdraaien naar Zorg In Natura zou niet alleen stom maar ook nog eens veel duurder zijn.

Het Debat

Het Spoeddebat ging niet alleen over het PGB maar over alle bezuinigingen in de zorg. Al leek het er niet echt op. Hoofdmoot was toch wel het PGB. De volledige oppositie was furieus over de plannen en maakte het Rutte bij tijd en wijle lastig. Rutte hield zijn rug recht en wilde niet van wijken weten. Zelf in gesprek gaan met belangenorganisatie Per Saldo, om te kijken naar alternatieven, zat er niet in. Cohen (PVDA) en Rutte gingen fel met elkaar in debat en ook Sap (Groen Links) en Leijten (SP) waren ziedend over de plannen.

Heel anders was dit voor VVD en de PVV. Zij stonden achter de bezuinigingen en draaiden om alle vragen heen. Zo kwam het draaikabinet weer in beeld.

Slot conclusie:

Het is inmiddels geen 5 voor 12 maar 3 voor 12 als het om het behoud van het PGB gaat. Per Saldo heeft een Estafette actie opgezet die op 23 juni moet eindigen met een grote manifestatie in Den Haag voorafgaand aan het PGB-debat.

Met Uw Budget naar Manifestatie Den Haag op 23 juni 2011

Uw Budget steunt de acties van Per Saldo en roept al haar aangesloten budgethouders en zorgverleners op mee te gaan strijden in Den Haag op 23 juni 2011.

NIKS DOEN BETEKENT IN ELK GEVAL 117.000 MINDER BUDGETHOUDERS IN 2014 EN 200.000 WERKLOZE PGB-ZORGVERLENERS. MET ANDERE WOORDEN HET IS NU OF NOOIT MEER!

www.eigenregie.nu

Rob en Iemke zijn de website www.eigenregie.nu gestart. Een protestwebsite tegen de ingenomen bezuinigingen van dit kabinet. Op deze website staan o.a. verhalen van zorgverleners en budgethouders die vertellen wat de bezuinigingen voor hen betekenen. Helaas hebben wij nog maar weinig verhalen van onze eigen budgethouders en zorgverleners mogen ontvangen. Hoe meer verhalen hoe beter. Dus nogmaals de oproep, kom met uw protestverhaal!! Maak onze website tevens bekend bij uw eigen achterban.'

Terminator kabinet

2011-06-01T21:57:00.000+02:00

Dit is een écht Terminator kabinet! Vanmiddag is dus de kogel door de kerk gegaan. Het PGB wordt afgeschaftt en dat nog wel onder het mom van bezuiniging. Overal wordt bezuinigd dus ook op het PBG moest wel bezuinigd worden. Maar het dan maar meteen helemaal afsdchaffen is wel het andere uiterste. Vooral omdat de minister zegt dat het recht op zorg blijft. Alleen gaat het straks anders. Gemeenten moeten het gaan utvoeren en die krijgen daar extra geld voor. Op die manier zal het straks niet echt geld opleveren en de kwaliteit van de zorg zal er niet beter op worden. Gemeenten moeten nieuwe mensen aan trekken om het extra werk te doen. Die moeten ook weer wegen bewandelen om die zorg uit te besteden. De thuiszorgorganisaties zijn de afgelopen jaren al helemaal uitgekleed, dus die kunnen in de huidige opzet dit al helemaal niet aan. En ik zelf ben de regiefunctie over mijn leven en de manier van zorg organiseren kwijt. Wordt afhankelijk van grote organisaties en bureaucratie. Nu kan ik mijn zorg om mij heen plannen en inplannen met mijn activiteiten en werk zodat ik aan de samenleving kan deelnemen. Dat kan ik straks wel vergeten. Bezuinigen ok, maar afschaffen? Kabinet je bent helemaal van de pot gerukt! Jullie zijn de échte Terminators!

Vecht mee voor ons PGB!

2011-05-30T20:28:00.001+02:00

Het huidige kabinet is bezig met onzalige plannen inzake het PGB. Heb je ook PGB waardoor je zelf de regie over je eigen leven en zorg kunt voeren, doe dan mee met onderstaande actie van de budgethoudersvereniging Per Saldo.

Mail uw verhaal naar de staatssecretaris!

Per Saldo is boos over de plannen om voor de meeste mensen het pgb af te schaffen. Woensdag vergadert het kabinet of dit besluit definitief wordt. Daarom roepen wij u op om vandaag of morgen uw verhaal te mailen naar de staatssecretaris om te vertellen hoe uw leven eruit zal zien zónder pgb.

U kunt dit doen via het formulier op www.pgb.nl, dat automatisch op het adres van de staatssecretaris terechtkomt. Dit formulier komt ook bij ons binnen zodat wij uw verhalen ook met bijvoorbeeld Tweedekamerleden kunnen delen. Help zo mee om het pgb te behouden!

Wat is er gebeurd?

Vandaag kwam de Telegraaf met het bericht dat het pgb nog slechts voor mensen met een zorgzwaartepakket toegankelijk blijft. Als de ministerraad deze plannen woensdag 1 juni goedkeurt, raken 120.000 mensen met een pgb hun budget volledig kwijt en zijn zij aangewezen op hulp van instellingen. Per Saldo is enorm boos over deze plannen die ook ons overvallen.

Wetende dat wij als budgethouders niet ontkomen aan bezuinigen, hebben we de afgelopen periode constructief meegedacht met het ministerie. Uiteraard met het doel om de mensen die hun leven op touw hebben gezet met het pgb, er zo min mogelijk onder te laten lijden. Volgens ingewijden zijn alternatieve plannen volkomen van tafel geveegd en kunnen, als het laatste nieuws doorgaat, nog slechts 13.000 mensen met een pgb in een zorgzwaartepakket aanspraak maken op een pgb. Dit mag niet gebeuren.

Desastreuze gevolgen
Nogmaals, dit maakt ons enorm boos. Het pgb bestaat meer dan 15 jaar en is voor mensen met een beperking, die zelf de regie over hun leven willen behouden onmisbaar. Met het pgb bouwen zij hun leven op, kunnen zij leren, studeren, naar dagbesteding, werken en wonen waar zij zelf willen. Jarenlange ontwikkeling van gewenste en relatief goedkopere zorg dreigt nu volledig te verdwijnen.

Gevolg is dat mensen niet meer thuis kunnen blijven wonen, kinderen uit huis moeten worden geplaatst, mensen niet meer naar de zorgboerderij kunnen, mensen hun baan moeten opzeggen, kortom, dat 120.000 mensen, plus hun partners en gezinsleden, een groot stuk van hun leven verliezen.

Sure we can!

2011-05-20T21:38:00.003+02:00

Column - Rob Summers heet de gelukkige Amerikaan die na vijf jaar dwarslaesie weer reële vooruitzichten heeft om te lopen. Blijkbaar was 2006 een bijzonder slecht jaar. Rob Summer kreeg een dwarslaesie door een auto-ongeluk, Maaike van den Berg datzelfde jaar door een motorongeluk en ikzelf door een nachtelijke val van de trap. Maaike heb ik leren kennen via internet. En over Rob Summers hoorde ik vandaag op het nieuws. Succesverhalen waar alle dwarslazers naar snakken. Weer lopen, dat is wat we willen. Ronduit stuitend vond ik daarom de reactie van een Nederlandse revalidatiearts in het nieuws. ‘Nee, we moeten vooral geen valse hoop hebben.’ ‘Man, hou alsjeblieft je kop,’ denk ik dan. Je weet absoluut niet waar je het over hebt. Als er één soort mens is die wel heel goed onderscheid kan maken tussen hoop en valse hoop, dan is het wel iemand met een dwarslaesie. En met de Nederlandse Calvinistisch voorzichtige denkwijze waarmee we ooit de dijken opgehoogd hebben, komen we echt niet veel verder in het genezen van een dwarslaesie. In de revalitaria kreeg ik te horen dat ik nooit meer zou lopen. Dat begon trouwens al in het ziekenhuis. Inmiddels ben ik vijf jaar verder en héb ik gelopen. Niet zonder hulp want ik trainde in de fantastische looptrainer Locomat. En in het zwembad met behulp van de opwaartse druk van het water. Ik heb bij mezelf duidelijke verbetering geconstateerd. Door training in de Locomat heb ik zeker meer spierkracht gekregen. De Locomat komt uit Zwitserland en in Amerika hebben ze dus nu de eerste dwarslazer weer écht op de benen gekregen. Nederlandse revalidatieartsen zouden iets kunnen leren van de mentaliteit van dwarslazers die zich tomeloos inzetten om vooruit te komen. Amerika heeft blijkbaar nog van die pioniersmentaliteit. Niet voor niets heeft een Amerikaanse koeriersdienst de slogan waar ik me helemaal in kan vinden: ‘Sure we can!’

Pluisje

2011-05-03T17:21:00.003+02:00

Foto © Jan Beerling

Column - Ik zit voor de wastafel en kijk mezelf in de spiegel aan. ‘Even het oorlogsschip optuigen’ zei een geliefde in het verleden altijd, wanneer ze zelf bezig was. Ik houd het wat bescheidener. Leg al vast de tandenborstel en de tandpasta klaar, maar pak eerst de scheerkwast en scheerzeep. Gewoon lekker ouderwets inzepen. Toch altijd weer een mooi mannenritueel, denk ik dan. Van mijn vader geleerd, al weer heel, heel lang geleden. Ik heb het ook elektrisch geprobeerd, maar nat, met een mesje scheren heeft het helemaal voor mij. Geen turbo-mesjes met wel zestien kleinere mesjes er in. Gewoon die van het Kruidvat. Zijn goed genoeg voor mij. Kwast onder de kraan, in de scheerzeep en dan over mijn gezicht. Daarna het mesje er over. Eerst van boven naar beneden, dan opnieuw inzepen en dan van beneden naar boven om de laatste weerbarstige haartjes weg te scheren. Weg? Nou, voor een dag dan. Of nog niet eens. ’s Avonds voel ik de stoppels al weer opkomen. Daarna met een nat washandje de overgebleven scheerzeep van mijn gezicht wassen. Nu tandenstoker en tanden poetsen. Als laatste nog even spoelen met een mondwater. Door mijn tandarts aanbevolen. Het is dus goed, of de man heeft aandelen in de mondwaterfabriek. Wie zal het weten. Ik veeg alles een beetje af en maak met een speciaal sponsje de wastafel droog. Hé een zwart pluisje. Ik veeg het snel met mijn vinger weg. Ineens een zwart streepje. Geen pluisje dus maar een klein vliegje wiens leven ik nu plotseling en onbewust heb beëindigd. Zo kan het dus soms gaan. Kan je leven zomaar ineens stoppen. ‘God dobbelt niet’ schijnt Einstein eens gezegd te hebben. Ik heb geen idee. Misschien is er helemaal geen god. Maar als hij er toch is zal ie ook wel eens een pluisje wegvegen. Ja, en soms ben jij dan net dat pluisje.

Small step

2011-04-12T21:32:00.001+02:00

Column - ‘That’s one small step for a man, one giant leap for mankind’ zei astronaut Neil Armstrong toen hij 20 juli 1969 als eerste mens voet op de maan zette. Een beetje als Neil Armstrong voelde ik mij afgelopen donderdag. Ieder week zwem ik en doe ik allerlei oefeningen in het water. In het water kom ik in de buurt van een astronaut. Niet gewichtloos, maar ik weeg toch een stuk minder dan op de kant. Zoals op de maan, denk ik. Ik begin altijd met rugzwemmen om mijn spieren los te maken. Samen met mijn begeleidster, want anders lukt dat niet. Na een paar baantjes ga ik naar de kant. Daar ga ik rechtop in het water staan en hou me met één hand vast aan de kant. Mijn begeleidster ondersteunt mij aan de andere zijde en dan probeer ik passen te zetten. Staan kan ik met name op mijn rechterbeen. Dat hou ik even vol maar dan zak ik weer door mijn knie. En het lopen gaat zwaar. Kost me veel kracht. En ook bij de loopoefeningen is mijn rechterbeen het beste. Maar door mijn trainingen in de Lokomat gebeurt er van alles. Met name mijn rechterbeen werd een stuk sterker. Kon ik eerst niet lang staan en bijna niet zonder ondersteuning, nu kan ik lange tijd op mijn rechterbeen staan. En dat zonder ondersteuning. Afgelopen donderdag beleefde ik weer zo’n overwinning. Ik had een tijdje niet kunnen zwemmen door allerlei omstandigheden. Het lopen zal wel bagger zijn, dacht ik. Maar ik verbaasde mij zelf en anderen. Wel had ik nog wat ondersteuning nodig, maar veel minder. En wat liep ik! Tjezus, doe ik dat zelf? Ja dus. Ik kijk naar mijn rechterbeen en zelfs mijn linker gaat redelijk mee. Mijn begeleidsters zijn ook enthousiast. Geen ‘small leap for mankind,’ maar ‘a hell of a step for me,’ vond ik.

Kalm aan

2011-03-21T11:48:00.000+01:00

Eerder gepubliceerd op 10-06-2008

86 – Kalm aan

‘Haast je als je tijd hebt, dan heb je tijd als je haast hebt’. Als jonge journalist kreeg ik dat eens mee van een oude rot in het vak. Ik was te laat met een verhaal. Kon toen nog moeilijk de tijd inschatten die ik nodig had. Ging ’s avonds laat door want het verhaal moest af. Gelukkig kon ik het al via een digitale lijn naar de centrale computer van de redactie doorsturen. Ik hoefde dus de deur niet uit. Maar het verhaal werd er niet beter door. Later leerde ik rustig naar bed te gaan en een uurtje eerder op te staan. Met een verse kop koffie zag de dag er fris uit en ramde ik het verhaal zo uit mijn toetsenbord. In mijn werk werd ik rustiger en liet mij de kop niet meer gek maken. Wat bleef was mijn snelle motoriek. Op de één of andere manier ging dat bij mij altijd sneller dan bij anderen. Hoe rustig ik ook was. Mijn reflexen konden zich meten met die van een tafeltennisspeler. Onbewust verraste ik midden in een betoog mijn toehoorders eens door een van tafel vallende pen uit de lucht te plukken zonder dat ik mijn verhaal ook maar een moment hoefde te onderbreken. Kalmte zag er bij mij altijd al anders uit. Sinds ik in mijn wielstoel zit moet ik van velen kalm aan doen. ‘Doe maar kalm aan’, zegt de badmeester meestal wanneer ik in het zwembad heel kalm in de badlift probeer te komen. Een hulp van mij zegt het ook regelmatig en zo nog heel wat mensen. Niemand zegt meer: ‘schiet eens op’. Discriminatie dus want geregeld schiet ik op en ik hou nog steeds van opschieten. Mag niet meer dus. Onze beroemde regionale cabaretier Herman Finkers voelde dat haarfijn aan met zijn uitspraak: ‘Kalm aan en rap wat’.

Lokomat revisited

2011-03-05T21:54:00.002+01:00

Column - Ik loop weer in de Lokomat en het voelt meteen heel vertrouwd. Toch is het nu al weer bijna vier maanden geleden dat ik twee keer per week trainde op deze super looptrainer bij de Maartenskliniek in Nijmegen. Opnieuw mag ik me weer een cyclus van twaalf sessies door deze machtige machine beet laten pakken en op de loopband laten begeleiden. Mijn benen bewegen en na korte tijd niet alleen door de machine. Er zit nog veel in mijn lichaam en in mijn geest van de eerste training. Mijn nieuwe serie looptrainingen begint met testen en meten. Spannend! Hoeveel zou ik na bijna vier maanden nog over hebben gehouden van mijn in de eerste trainingen opgebouwde en toegenomen kracht. Wel heb ik sindsdien thuis oefeningen gedaan die de begeleidende therapeut mij aanbeval. Na afloop van de test kijkt hij tevreden. De kracht waarmee ik vandaag begin is zo goed als gelijk aan die waarmee ik in november stopte. Mijn startniveau nu is dus een stuk hoger dan toen ik vorig jaar voor het eerst in de Lokomat ging. Hoe zal het straks na twaalf keer zijn? De tijd zal het me leren. Intussen loop ik stug door. Ik kijk op de beeldschermen naar de resultaten van mijn inspanning en in de spiegel tegenover mij. Hé, daar loop ik. Achter en om mij heen King Kong die mij in zijn knuist vast houdt. Een aangenaam en veilig gevoel. Met zo’n maatje wil ik de kroeg wel in om weer eens staand aan de tap een biertje te bestellen. In de spiegel lijk ik ook wel een beetje op een Borg uit Star Trek. Een ras van cyborgs; half mens en half machine. Ik kijk alleen een stuk vrolijker. Borgs lijken nooit plezier te hebben. Dit lopen in de stad van de Vierdaagse voelt goed. En ik ga voor de gladiolen. Zeker weten.

Lokomat revisited (video deel 2)

2011-03-05T21:50:00.001+01:00

Lokomat revisited (video deel 1)

2011-03-05T21:49:00.000+01:00

Leven in een slip

2011-02-24T21:51:00.003+01:00

Column - ‘Kijk in de richting waar je naar toe wílt,’ ik hoor het letterlijk de instructeur roepen. In mijn aangepaste bus gier ik bijna zijwaarts door een bocht van het circuit waar ik mijn anti-slip cursus doe. De instructeur kijkt en kan nog net op zijn ogen wijzen en in de rijrichting. De bocht in volle vaart door driftend snap ik precies wat hij bedoelt. Tijdens het theoriegedeelte legde hij al uit dat je als bestuurder de neiging hebt om te kijken naar de richting waar de auto naar toe gaat. En dat is niet goed. Als je slipt moet je juist kijken in de richting waar je naar toe wílt. En dat werkt. Tijdens de lessen op het spekgladde circuit merk ik het direct. Maar het kost moeite. Je moet er aan wennen om gewoon die kant uit te blijven kijken waar je naar toe wilt. Niet laten afleiden door die schuivende en slippende auto onder je. Auto schuift weg, kijken en tegensturen. Dan de andere kant op. Weer tegensturen en ondertussen blijven kijken. Gaat ie goed? Kom ik waar ik wezen wil? In het dagelijkse leven is het eigenblijk net zo. Daar moet ik de laatste tijd aan denken na een roerige periode. Mijn leven was door allerlei oorzaken aardig aan het slippen. En ik was de hoofdregel een beetje kwijt. Keek niet meer in de richting die ik uit wilde. Met de corrigerende stem van de slipinstructeur in mijn oren ben ik mezelf aan het corrigeren. Probeer het stuur weer goed in handen te krijgen. Waar wilde ik ook al weer naar toe? Oh ja. Dan goed kijken. Ik ben aan het tegensturen en het begint te werken. Ik krijg mijn levensvoertuig weer een beetje in het spoor. De achterkant slipt af en toe nog wat weg, maar de neus gaat al weer de goede kant op.

Beperkt

2011-02-18T21:49:00.000+01:00

Column - ‘Je bent niet dom, duifje. Je bent beperkt.’ Ik zie de cartoon van de onvolprezen Peter van Straaten nog voor me. En dat is al vele jaren geleden. Ik had toen nog geen dwarslaesie en had ook niet het flauwste vermoeden dat ik ooit zelf nog eens gehandicapt zou raken. Maar ik heb die strip toendertijd blijkbaar wel in mijn geheugen gebrand. Hij ging helemaal niet over handicaps. Op het plaatje zie je een oudere man met een jonge, erg blonde vrouw in een restaurant. De vrouw pruilt en de man probeert haar gerust te stellen. Ze is niet dom, alleen maar beperkt. Maar de satirische neerbuigendheid is zo sterk dat het grote indruk op mij gemaakt moet hebben. Beperkt is minder erg. Daaraan moet ik steeds denken als gehandicapten nu mensen met een beperking genoemd worden. Iedere zoveel jaar bedenkt de zorg- en welzijnsmafia namelijk nieuwe termen. Heel vroeger noemde men gehandicapten ‘ongelukkigen.’ Later kwam de term: invalide. Daarna gehandicapte, mensen met een handicap en mensen met een functiebeperking. Nu heten wij ineens: mensen met een beperking. Wat een stigmatiserende uitdrukking. Je hebt een handicap als iets van je lichaam niet doet wat het moet doen. Er zijn dus ook mensen zonder handicap. Maar er zijn geen mensen zonder beperking toch? Een beperking betekent dat je niet alles kunt. Een handicap dat je gehinderd wordt in iets te kunnen. De Duitse term ‘behinderte’ spreekt me daarom veel meer aan. Ik wil niet aangesproken worden op dat ik beperkt zou zijn. Ik zie zelf wel in hoeverre mijn handicap mij beperkt. Handicap is ook een golfterm waarmee bepaald wordt in hoeveel slagen een speler gemiddeld 18 holes speelt. Zo worden de scores van allerlei spelers met elkaar vergeleken. Je kunt zelfs een positieve handicap hebben. Kijk, dat vind ik leuk. Daarom zitten bij ‘beperking’ mijn oren dicht. Ik heb namelijk een handicap.

Melkweg

2011-02-10T21:39:00.002+01:00

Column - Als mens met handicap voelde ik me al eens als een ruimtereiziger. Met allerlei hulpmiddelen om te overleven in een vijandige omgeving. Zonder rolstoel kan ik me niet zelfstandig bewegen. Maar ín rolstoel kom ik niet overal binnen. Kom ik hoge stoepen tegen, ingangen zonder oprit en ga zo maar door. Maar ik ben meer dan een ruimtereiziger. Het is veel ingewikkelder. Ik reis door een deels vijandige, maar dan toch op z’n minst, nieuwe omgeving, waar ik met mijn handicap een weg in zoek. Tegelijkertijd zoekt er van alles een weg binnen in mij. Mijn lichaam is een universum waarbinnen sterrenstelsels om elkaar heen draaien. En waar ook ongeleide projectielen als meteorieten rond suizen om plotseling te botsen met een planeet. En dan ben ik ineens ziek of heb andere ellende aan mijn hoofd. Ik had al een ontstoken teen gekregen die lekker aan het genezen was. Ook het decubitus plekje op mijn zitvlak was verdwenen. Maar er kwam een ongeleid projectiel in grote vaart. Een bacterie die in mijn blaas ging zitten. Blaasontsteking en dus aan de antibiotica. Een soort antimaterie om in ruimtevaart termen te blijven. Kort daarna vond een andere meteoriet zijn weg naar mijn sterrenstelsel. Een virus. Mijn oog ging ontsteken en ik kreeg vreemde rode vlekken in mijn gezicht en op mijn hoofd. In het weekeinde en de weekeindarts wist het niet. Mijn huisarts ’s maandags wel: gordelroos. Nog een interstellaire missie. Nu een anti-virale kuur. Binnen in mijn lichaam woedt een soort ruimte oorlog. Maar ik begin weer te zien met mijn ontstoken oog en ook de vlekken nemen zienderogen af. Mijn universum lijkt weer tot rust te komen. Ik reis dus en ik ben met velen. Met bacteriën en virussen en met nog veel meer dat er allemaal voor zorgt dat mijn universum blijft draaien. Ik ben niet alleen; ik ben een complete Melkweg.

Even nog geen nieuwe column

2011-01-25T21:08:00.000+01:00

Al te lang heb ik geen column meer geschreven. Komt binnenkort echt wel weer. Ben nu ziek en het lukt even niet. Maar blijf Dwarslog in de gaten houden. Als het goed gaat dan toch zeker volgende week weer.

Kijk ondertussen eens op Jan Beerling @ YouTube: http://www.youtube.nl/janbeerling

Nieuwe video's Lokomat

2010-12-17T21:26:00.001+01:00

BMTV uit Hengelo maakte video's over mijn training in de Lokomat, de looptrainer bij de St. Maartenskliniek in Nijmegen.
Ze staan nu op mijn YouTubekanaal: Jan Beerling @ YouTube
http://www.youtube.com/user/JanBeerling?feature=mhum#p/c/B1645FB5F9EC48B3

Opnieuw in de Lokomat

2010-12-10T21:19:00.000+01:00

Prachtig nieuws kreeg ik te horen. Ik heb net een evaluatiegesprek gehad over mijn training in de Lokomat. Het was een prettig en goed gesprek met de revalidatie-arts van de Maartenskliniek in Nijmegen. Daar staat één van de drie Lokomats die Nederland rijk is. In september en oktober heb ik er zes weken lang een intensieve looptraining op gedaan. Ik heb er duidelijk meer spierkracht door gekregen en meer coördinatie van mijn spieren. De revalidatie-arts vindt het een prima idee om mij nog een serie van twaalf trainingen in zes weken te laten doen. Ik sta weer op de wachtlijst en ben waarschijnlijk in februari aan de beurt. Maar ik ben hier erg blij mee. De Lokomat is een uniek looptrainingsapparaat dat je in staat stelt intensief te trainen op een manier die anders niet mogelijk is. Gezien de positieve resultaten die het apparaat oplevert is de revalidate-arts in Nijmegen zelf ook heel erg te spreken over de Lokomat. Een apparaat dat eigenlijk ieder revalidatiecentrum in Nederland zou moeten hebben.

Rolstoeler schopt bankrover knockout

2010-12-05T21:42:00.003+01:00

Column - Ik sta in de rij bij mijn bank want mijn pinpas doet het niet meer. Voor mij drie andere klanten. Vooraan een oudere heer. Dan een aantrekkelijke jonge vrouw, beetje Ilse de Lange type, maar langer. En voor mij een schuchter kijkend, vaag type. Sinds mijn handicap moet ik vaak wachten. Dat kan ik meestal vrij goed. Beetje in mijn rolstoel hangen en mensen kijken. Plotseling steekt het vage type een pistool omhoog. ‘Bankoverval!’ schreeuwt hij met trillende stem. Ik schrik. Heb een dwarslaesie overleefd en ik heb geen zin door zo’n idioot in zijn zenuwen overhoop geschoten te worden. Als ik al suïcidaal was, had ik wel voor een andere weg gekozen. De overvaller dwingt de loketbediende geld in zijn meegebrachte tas te doen. ‘Hier is bijna niks. Daar kan ik niet zomaar bij. Is beveiligd,’ stamelt de zwetende bankemployee. Zenuwachtig stoot de overvaller de tas van de balie. Die komt vlak voor mijn voeten terecht. De rover kijkt mij onderzoekend aan en bukt. Dan gaat het haast vanzelf. Mijn handen liggen op mijn benen en ik knijp even in mijn rechterbeen. Mijn rechtervoet schiet in spasme als een raket omhoog en raakt de boef vol in zijn gezicht. Ingewijden weten dat je met een flinke spasme dwars door een betonnen muur kunt trappen. Geluidloos klapt de overvaller achterover en blijft bewusteloos liggen. Ik kan net zijn pistool opvangen, een Walter P38. Voor de zekerheid schuif ik de veiligheidspal er op zodat het niet kan afgaan. Het Ilse de Lange type kijkt mij plotseling geïnteresseerd aan. ‘Gaat alles bij jou zo snel omhoog?’ vraagt ze ondeugend. ‘Wil je het eens proberen?’ kaats ik terug en lach haar uitnodigend toe. ‘Ik heet Jennifer,’ zegt ze en doet een stap dichterbij. Ik krijg het gevoel dat het een mooie dag gaat worden. En de avond is plotseling vol zoete beloftes.

Liberté, egalité, revalidité!

2010-11-22T21:08:00.000+01:00

Column - Vroeger was het simpel. Als je het ergens niet mee eens was dan ging de beuk er in. Protestmarsen, bezettingen en nog veel vroeger zelfs complete revoluties. Wat dat betreft zou er in revalidatieland ook wel eens een revolutie mogen uitbreken. Dat lijkt namelijk aardig vast te zitten. De scepter wordt er gezwaaid door revalidatie artsen en fysiotherapeuten. Zij bepalen wie er mag revalideren, hoe je mag revalideren en vooral: hoe lang je mag revalideren. Als zij zeggen dat je weer weg moet dan moet je weg. En weg is pech. Ook al wil je zelf langer. Soms speelt er een wachtlist mee. Zoals bij mijn training op de Lokomat. Ik mag maar twaalf keer, boek vooruitgang, maar moet na twaalf keer toch stoppen want er willen nog veel meer revalidanten op dit prachtige apparaat. Als we nu eens anders met al die mooie apparaten omgaan kunnen er meer mensen trainen. Want ’s avonds en in het weekend staan die dure dingen er vooral stof te verzamelen. Waarom niet de revalitaria’s in het weekend en ’s avonds open stellen voor gemotiveerde revalidanten van buiten de centra. Meer mensen kunnen op die manier geholpen worden en de apparaten worden beter gebruikt. Misschien moeten we om dat te bereiken als revalidanten zelf de handen ineenslaan. De productiemiddelen moesten volgens Karl Marx in handen komen van de arbeiders. Misschien moeten de revalidatiemiddelen in handen komen van de revalidanten. Wij zouden de verdeling nog niet zo gek doen, denk ik. Gewoon een revolutionaire revalidanten raad oprichten die dat uitvoert. Natuurlijk moeten we een strijdbare leider hebben. Misschien wil Tanja Nijmeijer er wel voor uit de Colombiaanse jungle komen. Dat schijnt een vechtjas te zijn. Toch heb ik liever Ilse de Lange. Díe is leuk en zingt mooier. Maar een slogan heb ik al. Geïnspireerd door het motto van de Franse revolutie: liberté, egalité, revalidité!

Dwarsklaas

2010-11-17T20:49:00.000+01:00

Eerder gepubliceerd 28-11-2006

6 - Dwarsklaas

Onrustig werd ik wakker want ik droomde net dat Sinterklaas van het dak viel. Zijn schimmel kwam, zoals paarden dat doen, op zijn benen terecht. Met de goedheiligman ging het helaas anders. Hij liep een dwarslaesie op. Toen het gebeurde zal Sint stevig in het zadel en raadpleegde zijn grote boek. Zoals altijd wilde hij er zeker van zijn dat hij de juiste kadootjes in de juiste schoorsteen deed. Hij liet net een prachtige surprise in het rookkanaal zakken toen zijn trouwe viervoeter met één van zijn hoeven weggleed. Met krassende ijzers schoof de schimmel richting dakgoot. Sint kon nog net de rand van de schoorsteen vast pakken. ‘Een ongeluk zit in een klein hoekje,’ dacht hij nog en zag met betraande ogen zijn ros over de dakrand verdwijnen. Dit was hem in zijn hele Sinterklaasbestaan nog nooit overkomen. Hij mompelde zelfs een woord dat we niet van Sinterklaas verwacht hadden. Helaas hield de goede Sint het niet lang vol. Zijn oude vingers gleden weg en met wapperende mantel suisde de goedheiligman naar beneden. ‘Vol verwachting klopt mijn hart,’ zuchtte hij voordat hij met een doffe klap het plaveisel raakte. De Sint werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Het nieuws van Sinterklaas met een dwarslaesie ging als een lopend vuurtje rond. ‘Dwarsklaas. Wat moet die ouwe gek nog op een dak,’ durfde een enkeling zelfs te zeggen. Maar de meeste mensen waren bedroefd. ‘Dit is het einde van Sinterklaas,’ klaagde men. ‘Sint in een rolstoel is toch geen Sint meer. Hoe rijdt hij dan paard?’ Anderen vonden dat onzin. ‘Je blijft wat je bent,’ zeiden zij. ‘Een Sint in een rolstoel blijft een Sint en Koos Albers rijdt toch ook weer paard.’ Ik vond het verwarrend maar was blij dat het maar een droom was. Niet vergeten vanavond toch mijn schoen maar te zetten.

Uitgelopen in de Lokomat

2010-11-13T21:46:00.001+01:00

Sneller dan ik zelf zou willen zit het er al weer op. Afgelopen maandag maakte ik mijn laatste wandeling in de Lokomat. Voor de laatste keer de tocht naar Nijmegen, in de parachutistengordel hijsen en dan uit de rolstoel en lopen. Een half uur lang en ondertussen allerlei oefeningen en opdrachten doen. Onderbenen meer optillen, andere spieren spannen, opletten of er nog meer spieren meewerken dan ik zelf gedacht had, en zo meer. Na dat halve uur kon ik behoorlijk merken dat ik iets gedaan had. Ook de spieren van mijn bovenlichaam waren uitgeput. Maar ik hield het beter vol dan toen ik er net aan begon. En ik trok nog wel een keer weer bij. Maandag werd ook gemeten of er iets veranderd is. Spannend! En ja. Ik heb meer spierkracht gekregen, vooral in mijn rechterbeen. Mijn linker is ook meer gaan doen dan in het begin, maar rechts was en is nog steeds duidelijk sterker. Ook heb ik meer controle over spieren gekregen en ben ik mij wat meer bewust van welke spieren er allemaal werken. En daar zijn spieren bij, zoals mijn bilspieren, waarvan ik niet direct verwacht had dat die zich mijn wil zouden laten opleggen. Maar onbewust deden ze toch lekker mee. Wat levert mij dat nu op? Lopen kan ik er (nog) niet mee. Positief blijven natuurlijk. Nu moet ik bekijken hoe ik de verworvenheden kan inzetten. En door andere oefeningen proberen de pas verworven kracht te behouden en het liefst nog verder opbouwen en uitbreiden. Iedereen mag maar twaalf keer in de Lokomat en dat is best kort. Volgens de begeleidend therapeut moeten veranderingen binnen die tijd zichtbaar worden. Dat is bij mij dus het geval. Bij het trainen in de Lokomat ben je zo al een aantal sessie kwijt om overal aan te wennen. Zo ging mijn linker enkel op en bepaald moment opspelen omdat die ineens zwaar belast werd. Dat was pijnlijk en beïnvloedde de training. Trok een aantal sessies laten weer weg. Het goed beheersen van de instellingen van de Lokomat vraagt ook nogal wat van de fysiotherapeut die je begeleidt. Die ‘speelt’ tijdens de training met de instellingen om jouw grenzen en mogelijkheden te verkennen. Eén sessie werd begeleid door een vervanger die het een stuk minder beheerste. Jammer dus want je hebt eigenlijk meer sessies nodig. Zelf ben ik er van overtuigd dat ik op dit moment meer zou kunnen opbouwen door nog een tijdje door te trainen in de Lokomat. De training is vrij intensief en voor iemand met een dwarslaesie zijn er niet zoveel andere mogelijkheden om een dergelijke intensieve training te volgen. Het aantal van twaalf trainingen wordt onder meer beïnvloed door de lange wachtlijst en het feit dat er maar drie van dergelijke apparaten in Nederland staan. En die derde ook nog maar sinds april dit jaar. Over ongeveer een half jaar mag ik het opnieuw aanvragen. Intussen moet ik op een andere manier trainen en daarbij heb ik advies gekregen van de fysiotherapeut. Maar voorlopig ben ik helaas even uitgelopen in de Lokomat.

Vastbijten

2010-11-06T14:03:00.000+01:00

Column - Clint Eastwood doet het als Dirty Harry, Dalziel doet het in Dalziel and Pascoe, inspector Frost doet het en zelfs onze Duitse ‘bulle’ Schimanksi doet het. Ze bijten zich vast als ze eenmaal een verdachte hebben waarvan ze aan hun theewater voelen die ie niet deugt. Niemand gelooft hen, maar zij weten beter. Ze gaan door ruiten en riemen om de schurk te pakken te krijgen. Vastbijten wordt in detectives zeer gewaardeerd. En het levert vaak mooie verhalen op. Doorbijten wordt meestal ook als positieve eigenschap gezien. Behalve bij de tandarts. Die zal doorbijten op bepaalde momenten niet erg waarderen. Als je een handicap hebt wordt vastbijten ineens anders gezien. Ik lag nog maar net in het ziekenhuis met mijn dwarslaesie, toen mij te verstaan werd gegeven dat ik maar snel moest stoppen met mij te concentreren op beweging krijgen in mijn benen. Onlangs hoorde ik via-via iets over een fysiotherapeut bij de revalitaria waar ik acht maanden verbleef. Hij had zich laatdunkend uitgelaten over mijn inzet en mijn training op de Lokomat. ‘Ik moet me niet zo vastbijten,’ vond hij. Dat mag dus niet. Naast mijn momenteel zelf ter hand genomen revalidatie, heb ik ook nog een leven en werk ik of doe leuke of onzinnige dingen. Anders hou je het niet vol. Daarnaast ben ik serieus en gemotiveerd bezig met revalidatie en de nieuwste ontwikkelingen daarin te volgen. Wordt dus ‘vastbijten’ genoemd en door een aantal artsen en therapeuten als negatief gezien. Net als Dirty Harry, Dalziel en Schimanski voel ik aan mijn theewater dat ik de goede dingen doe. En dat ik die móet doen. Voor vooruitgang maar ook al om vast te houden wat ik nu heb. Dergelijke therapeuten hebben eigenlijk geen idee hoe de mensen in elkaar zitten waarmee en waarvóór ze werken. Ik zou ze zeker geen rol aanbieden in de film van mijn eigen leven.

Lekker doorlopen

2010-10-21T21:41:00.000+02:00

Column - Zeven keer heb ik nu getraind in de Lokomat. Dat betekent dat ik nog vijf keer mag. Dan is het subiet afgelopen. Mag ik niet meer. Althans voorlopig. Na afloop van de trainingsperiode, die voor iedereen overigens maximaal twaalf keer is, gaan we evalueren, spierkracht meten en dergelijk en bekijken welke vervolgtherapie voor mij eventueel het meest geschikt zou zijn. En na een tijdje zou dat zeker nog een keer een ‘opfristraining’ in de Lokomat kunnen zijn. Het voelt ontzettend goed om te Lokomatten. Rechtop staan en ook nog lopen. Dat willen we toch allemaal. Dus alleen mentaal krijg je daar al een enorme opkikker van. Het apparaat zorgt er voor dat ik kan lopen. Dat gaat als volgt. In mijn rolstoel krijg ik een soort parachutistengordel om. Daarmee wordt ik in het apparaat getild. Dan krijg ik allerlei mechanieken om mijn boven- en onderbenen en speciale dingen om mijn voeten. De mechanieken staan ook bol van de sensoren die meten wat ik zelf doe. Tenslotte een band om mijn middel. Ik wordt vastgepakt door een reus, zo lijkt het wel. King Kong heeft mij vast in zijn grote knuist en zet mij heel voorzichtig op mijn voeten. Dan laat King Kong mij lopen en ook als ik niks doe, maak ik loopbewegingen. Maar dat is niet de bedoeling. Ik moet het zelf doen en dat steeds meer. De begeleidende fysiotherapeut geeft de Lokomat opdracht hoeveel hij mij op moet tillen en hoeveel deze King Kong mij bij het lopen moet ondersteunen. En die ondersteuning wordt steeds minder. Tijdens het lopen geven grafieken op de beeldschermen aan hoe mijn eigen inspanningen er uit zien. Doe ik het goed, dan gaan de pijltjes omhoog. Doe ik het verkeerd, dan omlaag. Beweging van mijn heup, bovenbeen, onderbeen en voet, het wordt allemaal afzonderlijk gemeten en weergegeven. En dan is lopen eerst moeilijk. Hoe meer ik mijn best doe en hoe meer ik er over nadenk, hoe meer de pijltjes omlaag gaan. Balen! ‘Dat kan niet,’ denk ik. Dan gaan de pijltjes ineens omhoog. ‘Die ging goed, wat deed je?’ vraagt de fysio meteen. Ik weet het niet precies. Ging bijna automatisch. Dat moet ik weer opzoeken. Dus, lopen, voelen, corrigeren, voelen en vooral: blijven lopen. Even niet naar de schermen kijken en niet naar de spiegel. Gewoon lopen en voelen, zelfs de ogen even dicht. En dan gaat het iedere keer beter. Ik kom in mijn ritme. De ondersteuning van King Kong is al een stuk minder dan de eerste keren. Ook weeg ik al veel meer dan een aantal keren terug. Ik kan dus meer dragen. Vooral met rechts. Nu kan ik al veertig kilo wegen. Dat was eerst een heel stuk minder. De fysio laat me even voelen hoe King Kong in het begin stond afgesteld. Ik wordt duidelijk veel meer opgetild en voel me haast zweven. ‘Walking om the moon,’ lijkt het wel. ‘Eitje, doe maar weer naar veertig kilo,’ roep ik enthousiast. Veel te snel zijn de ruim dertig minuten om. Ik mocht eigenlijk maar vijfentwintig. King Kong stopt en dan merk ik dat ik best moe ben. Even naar de koffie en dan terug naar Hengelo. Een paar dagen en dan mag ik weer. Dan kan ik lekker doorlopen.

Lekker Lopen

2010-10-13T21:30:00.000+02:00

Column - ‘Probeer je voet actief op te tillen en naar voren te zwaaien,’ krijg ik te horen. Ik loop en het klamme zweet breekt mij uit. Mijn rechterbeen gaat naar voren, mijn voet raakt de loopband en ik maak een pas naar voren. Mijn linkerbeen volgt, dan weer rechts, dan weer links, dan weer rechts. Voor het eerst in vier jaar loop ik weer de benen uit mijn lijf. Ik loop niet helemaal zelf want ik sta namelijk in de Lokomat. Een ingenieus trainingsapparaat om weer te leren lopen. Hij komt uit Zwitserland en er staan er sinds dit jaar drie van in Nederland. Die ‘van mij’ staat bij de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Twee keer per week train ik daar nu. En dat zes weken lang. Begin dit jaar vroeg ik informatie op en tijdens de hittegolf in juni had ik een onderzoek en intakegesprek. Ik mocht komen, was de conclusie. Niemand kan van te voren zeggen wat de training mij zal brengen. Van wat staan en therapeutisch kleine stukjes lopen tot helemaal niks. Het kan allemaal. Erg spannend dus hoe ik er over een paar weken bij zit. Het is nogal een opgave en ik hoef het niet te doen. Dus waarom zou ik. Maar als ik het nu niet probeer dan hoeft het later echt niet meer. Christopher Reeve (Superman) zei in zijn boek al dat mensen met een dwarslaesie zo snel mogelijk weer in beweging moeten komen. De functie van het lopen zit vooral in het vegetatieve geheugen. Dat gaat bijna automatisch. Nu moet ik er al veel meer over nadenken. En dat is moeilijker. Daarbij moet ik nu ook ontdekken welke spieren ik wel of niet kan aansturen. Ik merk wel dat er nu van alles gebeurt in mijn lichaam. Over een paar weken weet ik meer. En in tussentijd blijf ik lekker zweten en lekker lopen.

Topsport

2010-10-13T20:45:00.000+02:00

Eerder gepubliceerd 14-11-2006

4 - Topsport

Lopen is op zich een vrij aardige bezigheid. Gewoon de ene voet voor de andere en dan gaat het haast vanzelf. Het is gezond en je komt nog ergens. Sommige mensen slenteren, maar die komen ook ergens. Vaak in een aangenaam tempo waarbij ze onderweg ook nog wat zien of mee maken. De reis is dan net zo belangrijk als het doel. Wanneer je hard loopt kun je sporter worden en wanneer je erg hard kunt lopen, maak je een dikke kans om topsporter te worden. Topsporters lopen nergens naar toe. Ze lopen meestal in rondjes en ze moeten veel trainen om dat te kunnen. Topsporters doen ook mee aan wedstrijden zoals de Olympische Spelen. Wanneer je niet kunt lopen, dan mag je daar niet aan meedoen. Momenteel loop ik niet meer maar gebruik een rolstoel. Met mijn armen draai ik aan de hoepels van de wielen en beweeg me zo vooruit. Armen zijn daar niet voor gemaakt en mijn armen al helemaal niet. Het is primitief en valt zwaar. ‘Topsport’ volgens mijn revalidatiearts uit het ziekenhuis. Zelf had ik nooit de bedoeling sporter te worden. Laat staan topsporter. Ik liep graag maar dan wel in mijn eigen tempo. Ongeveer tien procent van de Nederlandse bevolking heeft een handicap. Een groot deel daarvan gebruikt een rolstoel. Ze bewegen zich er mee rond in huis, gaan er mee naar de supermarkt op de hoek of winkelen er mee in het stadserf. Voor rolstoelrijden heb je beide handen nodig. Je kunt niet onder het rijden de maat van de muziek op het stuur meetikken of met een vinger in je oor pulken. Rolstoelrijden kost ook relatief veel kracht. Maar rolstoelrijders hebben over het algemeen geen andere keus. Volgens mijn revalidatiearts allemaal topsporters. Zonder het te weten telt ons land dus een groot aantal gedwongen topsporters.

Klapband

2010-10-03T22:09:00.001+02:00

Column - ‘Klapband!’ schreeuwde ze. Ik voelde meteen het stuur trekken en de bus begon als een gek te slingeren. Naar rechts ging de bus. Naar links sturen. Weer naar rechts. Weer naar links sturen. Tegensturen en volhouden. Vooral niet bovenop de rem en andere plotselinge dingen doen. Ik had al bijna dertig jaar auto gereden en dat soort zaken zat diep in mij. Had ik niet een aantal keren ’s winters in de Tsjechische bergen gereden? En Zwitserland met sneeuw en het Sauerland met sneeuw. Dan moet ik een klapband toch wel aankunnen. Mooi niet. Na vier keer rechttrekken glipte mijn anders trouwe bus onder mijn handen vandaan. Zomaar ineens koerste hij naar rechts. Naar de vangrail! ‘Dit was het. Het is gebeurd,’ flitste er bliksemssnel door mijn hoofd. ‘Beng!’ ‘Klabang!’ ‘Airbag,’ dacht ik nog. ‘En nu gaan we over de kop,’ kwam daarna. Maar niks. We stonden stil en ik leefde nog. Beduusd keek ik opzij naar C. mijn passagiere. Zij, ook in rolstoel, leek niks te hebben maar barstte emotioneel uit. Ik kende haar uit het revalidatiecentrum en samen waren we op weg naar de grote aanpasbeurs de Support in Utrecht. We reden op de A1 vlak voor Apeldoorn. Twee rijbanen hadden we gekruist zonder andere auto’s te raken. En dat in de nasleep van de spits. Wat een grotere ravage had het kunnen worden. We hadden allebei hartstikke dood kunnen zijn. Auto’s stoppen. Onze portieren worden opengerukt en hulpvaardige blikken kijken ons aan. Fijn gevoel. Na de eerste verbazing van de omstanders over twee rolstoelers zelfstandig onderweg in een auto, worden we geholpen. Een motoragent stopt, kort daarna een ambulance, een politieauto, een auto van Rijkswaterstaat. C. heeft pijn en gaat voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor foto’s. Ik zoek haar later die ochtend op. ‘We hebben nu wel een speciale band,’ dacht ik bij mezelf. ‘Een echte klapband.’

Met looptafel vooruit

2010-09-25T17:30:00.000+02:00

Ook voor als je een spierziekte hebt zijn er allerlei apparaten die je helpen te staan. Naar aanleiding van het verhaal in dagblad Tubantia over de Struzzo mobiele stavoorziening, zie tussen mijn oude berichten, stuurde Herman Koopman mij deze foto's over zijn Topro Taurus looptafel. Henk heeft een spierziekte en trainde ook op de Lokomat in Nijmegen. Dat hielp hem zover vooruit dat hij nu thuis met deze looptafel vooruit kan.

TopGear in de polder

2010-09-19T17:46:00.000+02:00

In maart heb ik met mijn aangepaste VW bus een anti-slip cursus gevolgd op het circuit in Rosmalen. Na een uur theorie en instructie, met de auto de baan op. TopGear in de polder en ik voelde me een beetje de Stig. Maar dan zonder helm. Je leert er niet alleen een heleboel, maar het is ook nog gewoon leuk. Waar kun je anders lekker slippen, raggen en lachen. BMTV uit Hengelo maakte er dit filmpje over.

Wereld

2010-09-18T23:14:00.000+02:00

Eerder gepubliceerd 02-12-2008

111 - Wereld

Donker ronkt de twee-en-een-half liter dieselmotor in het vooronder. Met ruim honderdtwintig suizen we in een Volkswagen Transporter over de A1. Meestal op de linkerbaan vanwege het vrachtverkeer. Soms even naar rechts. Tot de volgende rij kolossen opduikt en we weer naar links moeten om de eigen snelheid vast te houden. Ik zit zelf achter het stuur. Sinds mijn rijles afgelopen zomer weer de eerste keer dat ik zelfstandig rij. Dat voelt goed. Heel erg goed. En na een kwartiertje ook al weer heel vertrouwd. Ook mijn passagiere die ik voor de zekerheid mee gevraagd heb, vind het heel goed gaan. Ik zwier door het verkeer alsof er de afgelopen jaren niks gebeurd is. Alleen rusten mijn benen nu stil voor de bestuurdersstoel. Gas geven en remmen doe ik met mijn linkerhand via een ingenieus systeem. En ik kom de bus binnen via de achterdeuren met een lift. Ik rij naar voren en schuif dan over op de bestuurdersstoel. Een lekker hoge zit vanwege de bus waardoor ik ver vooruit kan kijken. Dat vind ik eigenlijk erg prettig. Ik kom terug van het specialistische bedrijf achter Utrecht dat mijn bus heeft aangepast. Het was al een aangepaste auto met precies die voorzieningen die ik nodig heb. Alleen gebruikte de vorige eigenaresse die met haar rechterhand. Voor mij is het systeem nu omgezet naar links. En verder nog wat kleine zaken om de bediening en de zit achter het stuur voor mij geschikt te maken. Ik kan weer zelf rijden en dat betekent veel voor mijn gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid. Nadat ik thuiskwam gaf mijn handbike mij een soortgelijk gevoel. Daarmee kan ik in mijn rolstoel opschieten en zelf ergens komen. Nu kan ik met mijn bus grotere afstanden afleggen. Misschien wel op vakantie gaan. Ik krijg weer het gevoel dat de wereld voor mij open ligt.

Videodagboek op mijn YouTube kanaal

2010-09-16T12:22:00.000+02:00

BMTV uit Hengelo volgt mij regelmatig met de camera. Vorig jaar werd dit videodagboek op tv uitgezonden in het programma Onze Wereld. De afleveringen zijn nu ook te zien op mijn YouTube kanaal: Jan Beerling @ YouTube.

Reageren kan via 'reacties' of per e-mail.

Toos staat in de golfcar

2010-09-15T21:27:00.000+02:00

'Natuurlijk heb ik geen golf handicap meer, maar ik ben in ieder geval in beweging,' dat schrijft Toos de Leeuw uit Delden naar aanleiding van het verhaal over de Struzzo stavoorziening in de Tubantia. Het verhaal leverde veel reacties op. Toos de Leeuw heeft ook een dwarslaesie en revalideerde tegelijkertijd met mij in het Enschedese Roessingh. Zij stuurde een foto mee van haar golfcar. Die heeft ze nu twee jaar. Wekelijks volgt ze een uur lang les en vindt het erg leuk. Zo zijn er toch allerlei voorzieningen waarmee mensen met een dwarslaesie op de één of andere manier kunnen staan. Reageren? Dat kan via 'reacties' of stuur een e-mail.

Ik 'stond' in de krant

2010-09-14T14:55:00.000+02:00

'Stond u niet in de krant?' zo sprak een vrouw mij in de supermarkt aan. Inderdaad stond ik afgelopen vrijdag letterlijk in de krant. Dagblad Tubantia heeft mij geïnterviewd over mijn ervaringen met de Struzzo mobiele statafel die ik op proef thuis had en mijn naderende trainingen op de Lokomat bij de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Tubantia had er een grote foto bij geplaatst waarop ik stond in de Sruzzo stavoorziening. Ik 'stond' dus letterlijk in de krant. De kop was even wennen: 'In de voetsporen van Superman.' Oeps, ik heb o.a. het boek van Christopher Reeve gelezen en dan voel ik me bij die man toch echt heel klein. Het hele verhaal van Tubantia is op blz. 12 en 13 te lezen via deze link.

Staan in het stacafe

2010-09-07T16:52:00.000+02:00

Column - In Duitsland weten ze hoe het hoort. Daar heb je echte stacafe’s. Ein Stehcafe, heet dat op mooi Duits. Iedereen staat daar. En iedereen staat aan statafels. Een kop koffie of een grote pul Duits bier. Staan zul je, tot je er bij neervalt. In de revalitaria stond ik twee keer per week in de statafel. Want regelmatig staan is goed, wanneer je een dwarslaesie hebt. Mijn botten moeten een keer weer doen waar ze voor gemaakt zijn: namelijk stevigheid geven. Mijn hart moet weer flink tekeer gaan om mijn bloed ook weer in mijn benen tegen de zwaartekracht in te pompen. Tevens is staan goed voor mijn ingewanden want als je veel zit komt dat allemaal toch een beetje in de verdrukking. Staan haalt de knoop er dan weer uit, zeg maar. F. de assistent fysiotherapeut die mij in de statafel hielp, maakte er meestal een klein feestje van. ‘Koffie?’ vroeg hij wanneer ik weer rechtop stond. Dat was vaak met iemand samen in de andere statafel en dat werd altijd gezellig. F. is ook nog muzikant. Soms nam hij zijn gitaar mee en speelde een deuntje. Als er iemand lol in zijn werk had, dan was het F. wel. En wij met hem mee. Ik keek er altijd naar uit. Maar met mijn wielstoel naar een Stehcafe is toch anders. Vanuit mijn bevoorrechte positie heb ik wel het mooiste uitzicht op de dames, maar ik zie dat toch liever vanuit ooghoogte. En mijn bier staat te hoog in een Stehcafe. Maar in Brussel ontdekte ik het ideale stacafe. ‘L’ Homo Erectus’ heet het. Oftewel: ‘de rechtop gaande mens’ in goed Nederlands. Mensen gaan daar weer lopen! Kijk maar naar het plaatje op de ruit. Eén klant heeft zelfs zijn rolstoel niet meer nodig. Hij staat nu weer rechtop en drinkt zijn bier tot hij er bij omvalt.

Zie mij weer zitten

2010-09-02T12:54:00.000+02:00

Helaas is de Struzzo weer opgehaald. Nu moet ik weer een tijdje zitten. De testperiode is veel te vlug voorbij en ik heb de instructeurs van LevareCura verteld wat ik er van vind. Enkele punten voor verbetering en aanpassen aan mijn situatie. Zoals iets meer zijwaartse steun als ik rechtop sta. Maar dat kan allemaal. Ik heb iedere dag gestaan, heb zelfs een beetje spierpijn in mijn buikspieren nu. Ben er mijn hele huis mee doorgeweest. En afgelopen vrijdag heb ik een fotosessie georganiseerd in mijn fotostudio. Voor het eerst weer staand foto's gemaakt! Dat was lang geleden. Ik had zelf een geïmproviseerde aanpassing gemaakt waardoor ik op de juiste hoogte mijn camera kon ondersteunen. Gewoon een extra plankje met tape vastgemaakt. De instructeurs waren zeer geïnteresseerd. Een fotograaf en journalist van Dagblad Tubantia zijn geweest en gaan er aandacht aan besteden.

Staan met de Struzzo

2010-08-31T21:32:00.000+02:00

Blij ben ik want ik sta voor het eerst sinds lange tijd weer rechtop. Ik sta in de Struzzo Plus. Een soort statafel met wieltjes en een elektromotor. Ik kan er zelf vanuit mijn rolstoel in komen en mij rechtop zetten. Vanuit mijn rolstoel schuif ik op een soort zitje dat met een arm aan het apparaat vast zit. Wanneer ik op de knop druk gaat de zuil langzaam omhoog om mij in stahouding te zetten. De arm met het zitje schuift langzaam mee en ondersteunt mij in stahouding van achteren. Met een joystick bedien ik het motortje en kan ik me binnenshuis verplaatsen. Een prachtig apparaat! Het huis waarin ik vorig jaar ben komen te wonen heb ik nooit vanaf stahoogte kunnen bekijken. Pas na mijn ongeluk en revalidatie ben ik hier namelijk heen verhuisd. Ik kwam een oproep tegen van LevareCura, de importeur en leverancier van de Italiaanse Struzzo. Ze zochten mensen om het ingenieuze ding uit te testen. Een paar dagen later had ik hem al in huis, inclusief twee instructeurs. Tot volle tevredenheid heb ik hem uitgeprobeerd. Morgen komen ze hem helaas weer ophalen. Als fotograaf is de Struzzo voor mij ook zeer bruikbaar bij mijn werk in mijn fotostudio. Ik ga hem aanvragen. Aan veel mensen heb ik het al doorgegeven. Zelf geïnteresseerd? Ze brengen hem thuis. Neem dan contact op met LevareCura in Nunspeet, zie de link: Levarecura

Rode pil

2010-08-31T21:11:00.000+02:00

Eerder gepubliceerd 31-10-2006

2 - Rode pil.

Het is mooi weer en ik loop op straat. Ik ken de straat niet en ik vraag me af waar ik precies ben. Dit stuk van Hengelo is mij onbekend. Het is rustig in de straat en er is bijna niemand te zien. Langzamerhand word ik mij bewust van een man in een rolstoel achter mij. Hij blijft gelijk met mij op gaan maar ik ken hem niet. Ik versnel mijn pas. De man in de rolstoel blijft op dezelfde afstand.

Ik begin te rennen maar de rolstoeler blijft mij moeiteloos bijhouden. Samen vliegen we over straat. Dan een kruising. Mijn redding. Dwars door het rode voetgangerslicht heen snel ik naar de overkant. Tot mijn verbazing blijft de onbekende rolstoeler onafscheidelijk aan mijn zijde kleven. Plotseling een grote schok. Met open ogen lig ik in een ziekenhuisbed. Klaarwakker en ik heb het blijkbaar gedroomd. Ik wilde mij omdraaien maar mijn benen draaiden niet mee. Dwarslaesie, schemert er door mijn nu wakkere geest. In mijn slaap even vergeten. Het zit blijkbaar nog niet in mijn onderbewuste.

Met één klap ben ik weer in de werkelijkheid. Het lijkt wel op het ontwaken van Neo in de film de Matrix na het slikken van de blauwe pil. Met een rode was hij in de Matrix gebleven. Nu komt hij ineens uit zijn gefingeerde wereld in de harde werkelijkheid terecht. Regelmatig gaat hij terug de Matrix in. Soms alleen, soms met zijn companen en soms met de bevallige Trinity. Heb je in de Matrix iets nodig of moet je iets kunnen, dan wordt er even een programaatje gestuurd. Geen probleem. Ik wil ook de Matrix in. Ik wil een rode pil. Ik wil duizend rode pillen!

Jan Beerling

Eerste column: gered

2010-08-31T21:06:00.000+02:00

Eerder gepubliceerd 24-10-2006

1 - Gered

Rond twee uur word ik wakker. Ik moet plassen, net als iedere nacht. Duidelijke zaak. Bril op, onderbroek aan, bed uit en de trap af naar de wc beneden. Eerst de overloop. Die is donker. Donker laten want ik wil niet te wakker worden. Straks lekker verder slapen. Naar de trap. Eerst de bovenste tree, dan de volgende en dan weer de volgende tot ik de deur naar de woonkamer voel. Niks aan. Ik zet mijn voet op de bovenste tree. Plotselinge paniek. Er is geen bovenste tree! Mijn voet maait door pure lucht en mijn linkerhand graait tevergeefs naar de leuning.

Plotseling lig ik onder aan de trap. Hoe lig ik in vredesnaam en waar zijn mijn benen? Ik zit helemaal klem. Rug tegen de muur, kin op de borst gedrukt, mijn linkerarm vastgeklemd tussen mijn lichaam en de kamerdeur. Alleen mijn rechterarm is vrij. Ik zoek mijn benen. Ze liggen boven mij, gestrekt langs de trapspijl. Maar ik kom niet los. Wat ik ook doe. Dan voel ik het leven uit mijn benen verdwijnen. Ze lopen als het ware leeg. Dit is niet goed!

Hulp moet ik hebben. Ik begin te roepen. Door mijn houding klinkt mijn stem gedempt. Horen mijn buren dit wel? Met mijn rechterarm mep ik tegen de tussenmuur naar mijn buren. Tijd verstrijkt maar geen reactie. Hoe lang lig ik hier nu al? Ik begin bang te worden. In de ochtend moeten ze me toch horen?

Boven hoor ik mijn wekkerradio. Het moet kwart over zeven zijn. Bij mijn buren hoor ik gestommel. Met nieuwe energie klop ik en roep. Na een tijdje nog niks. Mijn geliefde komt pas morgenavond. Moet ik nog een volle dag, een nacht en nog een dag zo blijven liggen? Houd mijn lichaam dit vol? Straks ga ik dood. Ga ik hier heel lullig dood!

Ik was wat weggezakt maar hoor ineens de deurbel. Schreeuwen! Kloppen! Geen reactie. Even later haastige voetstappen om het huis. Geroep over de schutting. Ik roep terug. Dan gekraak. De schuttingpoort wordt ingetrapt. Vanachter de gesloten buitendeur verstaat mijn buurman mij nu. Geschrokken belt hij 112. Even later ben ik gered. Hoewel gered? ‘Lijkt een gebroken nek,’ sombert de ambulancezuster naast mij.

Jan Beerling